“แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าหากไปที่เกาะละก็ ทิวทัศน์ต่าง ๆ กับบรรยากาศต้องสวยมากแน่ ๆ ตั้งตารอเลย”
จิ่งเป่ยเฉินเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเธอ ดูเธอตั้งตารอแบบนี้แล้ว มีหรือที่เขาจะไม่ตั้งตารอบ้างเช่นกัน
แต่ว่า…..
เรื่องของเย่มู่เหยียนยังคงมีลับลมคมใน แม้เวลาจะผ่านไปนานสักพักแล้ว แต่เขาเองก็ไม่คิดอยากจะหาเรื่องมาใส่ตัวเองเหมือนกัน
เขาเชื่อว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน แม้พวกเขาจะเข้าไปในห้องเดียวกันก็ตาม แม้ในห้องจะมีสภาพแบบนั้น แต่อย่างน้อยก็ยากที่จะอธิบายให้เข้าใจและเห็นภาพได้
“นายรีบไปใส่เสื้อผ้าเร็ว ๆ เถอะ!” เธอผลักเขาออกไป
“อืม” เขาก้มศีรษะลงหอมแก้มน้อย ๆ ของเธออีกครั้ง
จิ่งเป่ยเฉินเพิ่งกอดเธอเมื่อครู่ก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง
ไม่ปกติ!
หรือว่าตั้งแต่แท้งลูกก็ปล่อยให้ตัวเองอ้วนขึ้นอย่างนั้นเหรอ?
เธอรู้สึกสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะหยิกไปที่เอวของตัวเอง แต่ดูแล้วเนื้อก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น!
เธอเต็มไปด้วยความคิดสงสัย ก่อนจะผล็อยหลับไป
วันรุ่งขึ้นเธอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย เสียงลมหายใจเบา ๆ ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ดูเหมือนเขายังหลับสนิทอยู่
