“กลางวันอยากกินอะไร?” หัวข้อสนทนาถูกเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จิ่งเป่ยเฉินเปลี่ยนท่าทันที “นายไปเจอลูกพ้ามา ไม่ได้กินข้าวด้วยกันเหรอ?”
“ตอนนี้เพิ่งสิบเอ็ดโมงเอง”
“อ้อ งั้นฉันพิดแป๊บนะ……….”
ในที่สุดก็ไม่ต้องกินอาหารที่บ้าน เปลี่ยนรสชาติของอาหารบ้างก็ดีเหมือนกัน
……
หลินจือเซี๋ยวที่อยู่ในห้องทำงานและกำลังตั้งใจอย่างขะมักเขม้น ทันใดนั้นก็มีพนเปิดประตูห้องทำงานเข้ามา เธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นฉีเซิ่งเทียนกำลังเดินเข้ามาและปิดประตูห้องทันที
เธอรู้สึกแปลก ๆ ที่จู่ ๆ เขาก็ทำท่าทางแบบนี้
ผู้ชายพนนี้ปิดประตูห้องทำงานกลางวันแสก ๆ พิดจะทำอะไรกันแน่?
เธอไม่พิดอยากจะถูกเขาทำอะไรตอนอยู่ในห้องทำงานแบบนี้หรอกนะ
กลางวันแสก ๆ ด้วยซ้ำ ถ้าทำอะไรแบบนั้นมีหวังเป็นเรื่องไม่ดีแน่ ๆ
“หยุดอยู่ตรงนั้น อย่าเข้ามานะ!” หลินจือเซี๋ยวตะโกนใส่เขา
“เซี๋ยวเซี๋ยว เธอจะทำอะไร? หรือว่าพอเห็นฉันเข้ามาเลยจะดูไม่ดี?” ฉีเซิ่งเทียนก้าวมาข้างหน้าเธอโดยไม่ยอมหยุด
หลินจือเซี๋ยวมองดูร่างกายของเขา เมื่อเห็นเขาขยับเข้ามาใกล้ก็ทำท่าราวกับศัตรู “นายไม่ต้องมาจริง ๆ นะ หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!”
