เสียงเล็กน้อยของเขาปลุกอันโหรวที่นอนอยู่ข้าง ๆ ให้ตื่นขึ้นมา
“นายรู้สึกยังไงบ้าง? ดีขึ้นบ้างหรือเปล่า?” เธอลุกขึ้นและมองเขาด้วยความเป็นห่วง
จิ่งเป่ยเฉินไหนเลยจะมีอารมณ์สนใจตัวเองกัน สายตาของเขาเต็มไปด้วยใบหน้าของเธอ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและดึงมือของเธอขึ้นมา มองดวงตาที่แดงก่ำของเธอและมันดูบวมเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งร้องไห้
“โหรวโหรว ทำไมเธอไม่เชื่อฟัง ทำไมถึงมานอนที่นี่ เตียงมันไม่ได้กว้าง เธอไม่ชอบนอนไม่ใช่เหรอ?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่หนักแน่น
จริง ๆ เขาอยากจะเจอเธอทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา แต่ไม่ใช่เห็นเธอนอนอยู่ข้างเตียง แต่เป็นนอนอยู่ข้าง ๆ เขาแทน
“ฟังจากน้ำเสียงของนายแล้ว ดูเหมือนนายน่าจะดีขึ้นเยอะ ดูสิว่าหลังจากนี้จะทำเรื่องอะไรที่ไม่มีเหตุผลอีกหรือเปล่า!” อันโหรวจับมือของเขาและขยับเข้าไปใกล้
ดวงตาที่จ้องมองลงมา ใบหน้าของเขาขยับเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะมองดูรอยแผลบนหน้าอก ก็พลันรู้สึกเจ็บปวดแทนเขา
นี่เขาทำอะไรลงไป?
นัยน์ตาสีดำของจิ่งเป่ยเฉินเริ่มเกิดความสงสัย การที่เห็นเธอมองบนตัวเขาแบบนี้ แถมยังมีรอยแผลมากมายเต็มไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
