ตอนนี้เขานึกถึงก่อนหน้านั้นที่เปิดประตูเข้าไปเห็นก็ตกใจ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
ภายในห้องเหลือเพียงจิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวสองคน บรรยากาศที่เงียบสงบนั้นรุนแรงกว่ากลิ่นแอลกอฮอล์ที่คลุ้งไปทั่ว รวมถึงกลิ่นเลือดบนร่างกายของเขาที่ผสมปนกัน
อันโหรวนั่งมองเขาอยู่ข้างเตียงอยู่นาน หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นไปทำความสะอาดเศษแก้วบนพื้น หากเขาลุกขึ้นมาอาจจะเหยียบเอาได้
เตียงขนาดใหญ่เขานอนหลับอย่างนิ่งสงบ แต่ว่าเธอไม่ได้นอนหลับข้างเขา เธอไม่ได้มีกฎเกณฑ์ในการนอนเหมือนเขา กลางดึกหากอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วโดนแผลเขาเข้าจะทำยังไง?
เธอลุกขึ้นและเดินออกไปโทรศัพท์หาหน่วนหน่วนและหยางหยาง ก่อนจะกลับมาที่ห้อง
อันโหรวนั่งลงข้างเตียงพลางมองไปที่ใบหน้าของเขาที่ยังคงหลับสนิท รอยแผลบนร่างกายของเขานั้นทำให้เธอรู้สึกแย่ราวกับเจาะเข้าไปในหัวใจของเธอ
เธอไม่เคยคิดถึงภาพนี้มาก่อน บางทีเธออาจจะไม่เข้าใจจิ่งเป่ยเฉินดีพอ
