เธอเปิดไฟห้องนอน แสงสว่างสลัว ๆ ภายในห้องทำให้เห็นได้ชัดว่ามีเครื่องเรือนมากมายภายในห้อง หรือเพราะว่าเธอไม่เห็นจิ่งเป่ยเฉิน เลยรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา?
เธอสวมเสื้อผ้าและลงไปชั้นล่าง หยางหยางและหน่วนหน่วนกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา
“หยางหยาง หน่วนหน่วน กินข้าวกันหรือยังคะ?” ตอนนี้ดึกมากแล้ว เธอเองก็นอนไปนานแล้วเหมือนกัน
“แม่จ๋า ตอนนี้พวกเรากำลังรอพ่อจ๋า” หยางหยางพูดและลงมาจากโซฟาพลางมองใบหน้าที่ดูไม่ค่อยดีของเธอ
อันโหรวดึงมือของหยางหยางมา หน่วนหน่วนก็วิ่งเข้ามา เธอจูงมือทั้งสองมาที่ห้องครัว “พ่อจ๋าไปไหน?”
เธอคิดว่าจิ่งเป่ยเฉินจะอยู่กับพวกเขาชั้นล่าง แต่ว่าตอนนี้ไม่เห็นจิ่งเป่ยเฉินอยู่ชั้นล่าง
“พ่อจ๋าไม่ได้อยู่กับแม่จ๋าเหรอครับ?” หยางหยางมองไปที่เธอ หลายวันที่ผ่านมาพ่ออยู่กับแม่ตลอด ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว
