“ความสัมพันธ์หลับนอนไม่กี่ครั้ง แถมคุณยังอยู่บ้านฉันตั้งหลายวัน ส่วนเรื่องโยนของไป เป็นฉันเองที่ผิด เพราะงั้นพวกเราหายกันดีไหม?” โหรวโหรวอยู่กับบิ๊กบอสมีเงินเยอะอยู่แ แล้ว เธอค่อย ๆ คืนก็ได้
“แค่โยนทิ้งอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่ ถ้าหากฉันไม่โยนมันไปแล้วหาไม่เจอละก็ ฉันก็คงไม่รู้ผิดจนต้องไปยืมเงินเพื่อนเพื่อมาซื้อใหม่คืนคุณหรอกนะ” ความคิดกับคำขอโทษของเธอดูเหมือนตอนนี้มันจะไปคนละทางเลยด้ว วยซ้ำ อีกอย่างเธอขอโทษอย่างจริงใจไปแล้ว เขาน่าจะให้อภัยนะ
“ยกโทษให้เธอก่อนละกัน กินข้าวกันก่อน ค่อยว่ากันใหม่” อันที่จริงที่เขาโกรธไม่ใช่เพราะเธอโยนของของเขาทิ้งไป
แต่เพราะไม่รู้ว่าทำไมเธอที่โยนของทิ้งไปแล้ว ถึงได้ไปซื้อใหม่มาให้เขาอีก
จู่ ๆ ความคิดเธอเปลี่ยนไปแบบนี้ ซื้อของมาให้เขา เป็นของใหม่ด้วยนะ เขาเองก็ไม่รู้จะโกรธอะไรเธอดี
ไม่มีเหตุผลที่ต้องโกรธเลยสักนิด
หลินจือเซี๋ยวเข้าไปนั่งในรถ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาที่กำลังคาดเข็มขัด นี่เขาไม่โกรธจริง ๆ เหรอ?
ถ้ารู้ว่าเขาจะพูดดีแบบนี้ แล้วเธอจะโวยวายเล่นใหญ่ตอนนั้นไปเพื่ออะไรกัน!
“จะกินอะไรดี?” เขาถามเธอ
