ตอนที่เดินทางมาเธอเองก็แอบเห็นรอยจูบจาง ๆ ที่ต้นคอของหลินจือเซี๋ยวเข้าพอดี ก่อนจะพาเธอมาที่ห้างตั้งแต่เช้า
“โหรวโหรว คือเรื่องมันเป็นแบบนี้ ฉันโยนกระเป๋าของผู้จัดการฉีออกจากบ้านฉันไป พอฉันออกไปหาอีกทีก็ไม่เห็นมันแล้ว! ฉันต้องซื้อคืนเขา” เธออยากร้องไห้แต่น้ำตาก็ไม่ไหลออกม มา!
อีกอย่างเสื้อผ้าของฉีเซิ่งเทียนก็ราคาไม่น้อยกว่าหมื่นทั้งนั้น เพราะงั้นเธอเลยพาโหรวโหรวมาด้วย ก่อนจะค่อยหาทางจ่ายคืนเธอทีหลัง
“กระเป๋าของเขาไปอยู่บ้านเธอได้ยังไง?”
“โหรวโหรว นี่มันไม่ใช่ประเด็นนะ ประเด็นก็คือฉันต้องหาทางชดใช้เสื้อผ้าของเขาเนี่ยสิ แต่ฉันไม่ค่อยจะรู้ว่าเขามักจะสวมยี่ห้ออะไรกันแน่ เธอช่วยฉันเลือกหน่อย ฉันจะรีบจัด ดการให้เสร็จโดยเร็ว จะได้รีบเอากลับไปคืนระหว่างที่เขาไม่รู้ตัว พอถึงตอนนั้นก็จะบอกกับเขาว่าเสื้อผ้าไม่สวยเลยหาเสื้อผ้าใหม่ให้เขาแทน อย่างน้อยก็ดีกว่าเขามารู้ว่าฉันโยน นเสื้อผ้าเขาทิ้งไป!”
ถ้าอย่างนั้น………จะได้ไม่ต้องขายหน้าด้วย
อันโหรวพยักหน้า ก่อนจะพูดตอบกลับอย่างสบาย ๆ “ฉลาดดี”
