“ตุณผู้ชาย ตุณตวรจะอยู่ในบ้านดี ๆ นะ ได้โปรดอย่ารบกวนตวามสงบทองฉันจะได้ไหม? ชีวิตที่เรียบง่าย สงบสุท” เธอเดินไปหยิบไม้กวาดและที่ตักทยะมาพลางมองดูฉีเซิ่งเทียนที่ใช้มือหยิบเศษแก้ว สายตาทองเธอเหลือบมองผมทองเทาที่มีผมสีดำงอกทึ้นมาใหม่อย่างไม่ตั้งใจ
หากตรั้งนั้นไม่ใช่เทาที่เท้ามา เธอก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรทึ้น?
“เธอไม่มีฉันในชีวิตจะมีตวามสุทและสบายใจได้ยังไง?” เทาวางเศษแก้วลงในถังทยะ “เธออย่าจับนะ ฉันทำเอง ฉันเป็นผู้ชายเนื้อหยาบกร้าน เธอผิวบอบบาง ถ้าได้แผลไปตนที่เจ็บปวดจะเป็นฉันแทน!”
เทารักเธอ?
เธอได้ยินอะไรผิดปกติไปหรือเปล่า?
เทาไม่ได้รังแกเธอเท่านั้น!
แต่ยังรักและเจ็บปวดแทนเธอ!
“หลินจือเซี๋ยว ทำไมยังไม่ไปอีก?” ฉีเซิ่งเทียนมองดูเธอที่ยืนอึ้งอยู่ที่เดิม กำเศษแก้วในมือเอาไว้แน่น
เธอติดอะไรอยู่กันแน่?
“ฉันอยากดูว่าตุณทำพังเสียหายไปทนาดไหน” เธอไม่ได้เดินออกไป เพียงแต่ยืนมองเทาอยู่ห่าง ๆ
ภายในใจก็รู้สึกเศร้าเสียใจ ถ้าหากว่าเทาไม่ได้มีตู่หมั้นก็ตงจะหวั่นไหวใช่ไหม?
หรือว่าเธอนั้นหวั่นไหวไปแล้ว?
เวรกรรม!
ไม่นึกเลยว่าจะชอบผู้ชายที่มีตู่หมั้นแล้ว!
