จะเป็นฝีมือของจิ่งเป่ยเฉินจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ?
อันโหรวลุกขึ้น ก่อนจะคว้าแขนของเขาและยิ้มออกมา “พวกเราไปกันเถอะ!”
บิ๊กบอสกวาดสายตาอย่างเย็นชามองไปที่เฉาลี่เฟย แม้เธอจะลงหลุมตายไปแบบนั้น แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะสร้างความวุ่นวายให้กับเขาอีก โหรวโหรวคงไม่คิดว่าตัวเขานั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนี้ด้วยหรอกนะ
“โอวหยางลี่ก็อยู่ที่นี่ เธออยากไปหาเขาไหม?”
“ไม่อยากจะเห็นเขา!” เธอเอนตัวพิงไปที่แขนของเขา ก่อนจะรู้สึกถึงลมหายใจที่คุ้นเคย มันเป็นความรู้สึกที่เธอนั้นรู้สึกสบายใจมากจริง ๆ
“อืม ไม่คิดอยากเจอก็ไม่ต้องเจอ” จิ่งเป่ยเฉินโอบเอวเธอเบา ๆ ก่อนจะพาเธอเดินออกไป ตอนที่เธอคิดอยากจะมาก็พาเธอมา
แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลังพาเธอมาแล้วจะได้เจอกับผลลัพธ์แบบนี้
ดูเหมือนเธอจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยด้วยซ้ำ!
“จิ่งเป่ยเฉิน จู่ ๆ ฉันก็เพิ่งมารู้ตัวเองว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวที่ดีเท่าไร ขนาดแม่ของตัวเองก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน แถมยังไม่ค่อยเชื่อฟังคำพูดของเธออีกด้วย” จู่ ๆ เธอก็คลี่ยิ้มออกมาและมองเขาด้วยตาที่เบิกกว้าง
จิ่งเป่ยเฉินเปิดประตูรถ ก่อนจะเอามือใหญ่ ๆ ยันประตูเอาไว้ คอยปกป้องให้เธอเข้าไปนั่งที่ข้างใน
