หลินจือเซี๋ยวเงยหน้าขึ้นมองไปที่เขา มือที่อ่อนโยนกำลังขยับไปมาอย่างช้า ๆ แต่ทั่วทั้งตัวตอนนี้เหมือนกำลังปกปิดความโกรธที่ไม่อาจซ่อนเอาไว้ได้
จากคำพูดของหมิ่นลี่เมื่อครู่นี้มันฟังดูแล้วน่าหัวเราะออกมาจริง ๆ
“ครั้งนี้ฉันจะขอเริ่มก่อนก็แล้วกัน! คุณชายรองฉี ฉันดูแล้วคืนนี้คุณอาจจะเป็นเจ้าก็ได้นะ เพราะงั้นเตรียมพร้อมให้ดี ๆ”
ขวดแก้วบนโต๊ะถูกหมุนอีกครั้ง ฉีเซิ่งเทียนเอาแต่มองไปที่หลินจือเซี๋ยวตลอดเวลา ไม่ได้สนใจรอบ ๆ โต๊ะเลยด้วยซ้ำ
กระดาษทิชชูที่อยู่ในมือของเขาถูกโยนทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะเผยรอยยิ้มและมองไปที่เธอ “แค่เธอยิ้มและหัวเราะแบบนี้ก็มีความสุขแล้ว! เธอคิดว่าฉันเป็นรักร่วมเพศ?”
“เปล่า”
“ฉันเป็นชายแท้ หรือว่าเธอจะไม่รู้กัน?” ตอนที่นอนด้วยกันคืนนั้น ก็เป็นเขาที่โน้มตัวหาเธอ
“เรื่องนานขนาดนั้น ช่วยอย่าถามถึงจะได้ไหม? ถ้านายจะถามละก็ ไป……”
หลินจือเซี๋ยวถูกเสียงหัวเราะของคนในห้องส่วนตัวขัดจังหวะพูด
“คุณชายรองฉี มาสิ มาสิ! จะพูดความจริงหรือจะถูกลงโทษ?”
“พูดความจริง”
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน!
ก่อนหน้านั้นฉีเซิ่งเทียนอยู่เล่นกับพวกเขา ต่างก็เลือกถูกลงโทษทั้งนั้น!
