“กระเป๋าของฉัน! กระเป๋าของฉัน!” เธอเดินตามฉีเซิ่งเทียนออกไปข้างนอก พลางมองไปที่ด้านหลังอย่างกังวล
หมิ่นลี่หยิบกระเป๋าขึ้นมาก่อนจะโยนไปหาเธอตรงหน้า แต่เธอกลับรับมันไม่ทัน
“ฉีเซิ่งเทียน รอเดี๋ยว!”
ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าชะงักฝีเท้าและหยุดทันที ทำให้เธอชนเขาอย่างไม่อาจเลี่ยง ไม่ช้ากระเป๋าที่ร่วงอยู่บนพื้นก็ถูกเขาหยิบขึ้นมา
“ฉันจะเดินเอง!”
“เธอเดินช้าเกินไป!” ฉีเซิ่งเทียนอุ้มหลินจือเซี๋ยวขึ้นมา
เมื่อพวกเขาเดินออกไป ภายในห้องต่างก็ยิ้มและหัวเราะขึ้นมา นี่เป็นครั้งแรกที่เล่นเกมแล้วฉีเซิ่งเทียนหนีออกไปได้!
“ว่าแล้ว ร้ายกาจจริง ๆ แค่ผู้หญิงคนเดียวก็สามารถจัดการเขาได้แล้ว” หมิ่นลี่เผลอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
แต่ตัวเขานี่สิ เมื่อไหร่จะหาผู้หญิงได้สักคนกัน!
“คุณชายหมิ่น ที่จริงแล้วฉันคิดว่าคุณเองก็หล่อ ทั้งสูง พื้นฐานครอบครัวก็ดี จะมีผู้หญิงที่ไหนไม่สนใจ ให้ฉันช่วยแนะนำให้ไหม!”
“ไม่เอา!” เขารีบปฏิเสธทันที
ภายในห้องยังคงเล่นเกมต่อ แต่คนที่น่าสนุกตอนนี้ได้ออกไปแล้ว ตอนนี้จึงไม่ได้ดูน่าสนใจเท่าไรนัก
หลินจือเซี๋ยวตอนนี้รู้สึกว่าตัวเริ่มร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะเอนพิงไปที่ตัวเขา มันเหมือนกับมีอะไรบางอย่าง
