เธอจำคำพูดของเฉินเหยียนได้อย่างแม่นยำ สายตาของเธอจ้องไปที่แก้วไวน์ที่วางอยู่ตรงหน้าฉีเซิ่งเทียน ก่อนจะรีบลุกขึ้นและไปหยิบแก้วไวน์ของเขามา
“ผู้จัดการฉี ฉันว่าคุณเองก็ไม่ควรจะดื่มนะ!”
หลินจือเซี๋ยววางแก้วทั้งสองลง แก้วหนึ่งเป็นไวน์สีแดงเข้ม ส่วนอีกแก้วนั้นเป็นสีเหลืองอ่อน…….
“เซี๋ยวเซี๋ยว เธอยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านฉันก็คิดอยากจะทำหน้าที่แม่บ้านแล้วเหรอ?” ฉีเซิ่งเทียนเผยรอยยิ้มพลางมองเธอและกระตุกมุมปาก เผยให้เห็นว่ามีความสุขมาก
แม่บ้าน?
แล้วยังสนใจเขา?
จะเป็นไปได้ยังไง!
“ผู้จัดการฉี พวกเรารีบกินให้เสร็จแล้วต่างคนต่างกลับบ้านเถอะค่ะ!” เธอหยิบมีดและส้อมขึ้นมา ทำท่าทางไม่สนใจเขาเหมือนเดิม
เพียงแค่ไม่สนใจเขา ฉีเซิ่งเทียนจะได้ไม่คิดว่าเธอสนใจในตัวเขา ได้คืบจะเอาศอก!
หลังจากที่ออกมาจากร้านอาหาร หลินจือเซี๋ยวก็อยากจะกลับเอง แต่ฉีเซิ่งเทียนก็ยังคงยัดเธอเข้าไปในรถ
ได้! ในเมื่อเขาพาเธอออกมาก็ต้องเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องส่งเธอกลับไป
แต่ว่าถนนเส้นนี้ทำไมดูเหมือนไม่ใช่เส้นทางกลับบ้าน!
“ผู้จัดการฉี คุณจะพาฉันไปไหน? ฉันจะกลับบ้าน”
