“จะเป็นยังไง ฉันก็พาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลสิ! ฉันนี่เป็นสุภาพบุรุษเสียจริง! ไม่เหมือนกับนาย!” หมิ่นลี่เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์พลางมองไปที่หลินจือเซี๋ยว “เลขาหลินโดนเอารัดเอาเปรียบ จริง ๆ เลยสินะ ถือว่ามีคนยอมรับเขาได้สักที!”
“คุณหมิ่น ความจริงแล้วฉันกับ…” เธอยังไม่ทันพูดจบน้ำผลไม้ก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้า
“ฉันดีขนาดนี้ เลขาหลินสายตาเฉียบคม รู้ว่าอะไรคือมุก” ฉีเซิ่งเทียนพูดพลางยิ้ม แก้วในมือถูกยื่นให้เธอตรงหน้า “เธออยากจะดื่มมันไม่ใช่เหรอ?”
เธอรับแก้วนั้นมาอย่างไม่มีทางเลือก ความจริงเพียงอยากจะรู้ว่าเธอจะออกไปได้ตอนไหน และชายหญิงที่อยู่ในห้องโถงนี้ต่างก็มองเธอ เธอรู้สึกเหมือนว่าเป็นลิงในสวนสัตว์เลย
เพราะงั้นเธอจึงก้มหน้าก้มตาดื่มน้ำผลไม้อย่างเงียบ ๆ
ฉีเซิ่งเทียนคุยกับหมิ่นลี่พลางเหลือบมามองเธอตลอด เขายิ้มอย่างมีชัยด้วยท่าทางลำพองใจ
เกมบันเทิงของพวกเขา หลินจือเซี๋ยวไม่ได้อยากจะร่วมเล่นด้วย เมื่อก่อนตอนที่ออกไปกับบิ๊กบอสนั้นไม่มีใครกล้ากลั่นแกล้งเธอ และความจริงเธอก็ไม่ได้อยากเล่น
