ุมหนึ่งของมหาพิภพจิตจรบรรพจารย์ยุทธ์นิพพานโผล่ออกมาจากความว่างเปล่าเขาลืมตาขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยแววตาตกตะลึง ในหูได้ยินเสียงของเจียงฉางเซิงดังก้อง“ฟ้าดินมิทันเบิกข้าอยู่มาก่อน สามพันมหามรรคาข้าผู้เดียวปกครอง…”บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานพึมพำทวนคำพูดของมรรคาจารย์กับตนเอง สัมผัสความห้าวหาญที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้นภายในแหวนบรรจุสรรพสิ่งที่เจียงฉางเซิงมอบให้เขาเมื่อตอนนั้นมีเคล็ดวิชาอยู่มากมาย เคล็ดวิชาหนึ่งในนั้นก็คือมหามรรคาปราณทองคำ ยิ่งระดับขั้นบำเพ็ญเซียนของเขาสูงขึ้นเขาก็ยิ่งรู้สึกยำเกรงวิถีเซียนมากกว่าเก่า จนกระทั่งวันนี้ความรู้สึกเลื่อมใสที่มีต่อมรรคาจารย์ของเขาเพิ่มพูนไปถึงระดับใหม่ ทันใดนั้นจู่ๆ ในสมองก็ได้ยินเสียงระฆังมหาพิภพจิตจร!ณ ชั่วเวลานี้ บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วเหตุใดวิถียุทธ์จึงมิอาจสืบหาข่าวของมรรคาจารย์ได้เหตุใดวิถีเซียนจึงจงรักภักดีต่อมรรคาจารย์ถึงเพียงนั้น แล้วเหตุใดวิถีเซียนจึงเบ่งบานในมหาพิภพนิลเหลืองได้โดยที่ทวยเทพไม่รู้ ภูตผีไม่เห็น…ช่างเป็นกลวิธีอันเยี่ยมยอด!บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานแอบถอนหายใจ ทันใดนั้นเองเขาก็เห็นคนผู้หนึ่งเหาะเข้ามาหา“สหายนักพรตผู้นี้ เจ้าเพิ่ง
