“นายพูดเรื่องหยาบคายแบบนี้กับฉันดูไม่มีมารยาทมากเลยนะ! หรือว่ารูปร่างที่ร้อนแรงของฉันจะดึงดูดนายเข้าให้แล้ว?” เฉินเหยียนเลิกคิ้วและเอื้อมมือทั้งสองข้างโอบไปที่หลังของเขา
เหมือนว่าฉีเซิ่งเทียนจะมีตาหลัง เธอที่เพิ่งเอื้อมมือมา เขาก็รีบเดินหนีออกไปทันที
น้ำเสียงยังคงเคร่งขรึม “พูดมาว่าเธอส่งอะไรไป”
“เสี่ยวเทียนเทียน ซ่อมโทรศัพท์แล้วกู้คืนไฟล์ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนายอยู่แล้ว ถ้านายอยากจะรู้ก็ค่อยไปซ่อมโทรศัพท์เอาแล้วกัน!” เธอกระโดดลงจากเตียงและเดินเข้าห้องน้ำไป
ฉีเซิ่งเทียนฟังเสียงน้ำที่ดังมาจากด้านในอย่างโกรธเคือง เขาอยากจะรู้จริง ๆ ว่าเธอส่งข้อความอะไรไปให้หลินจือเซี๋ยว!
“เธอจะไม่พูดจริง ๆ ใช่ไหม!”
“ถ้านายอยากรู้ขนาดนั้น ทำไมไม่ไปถามเธอ?”
“เธอมันเหี้ยมโหด!” ฉีเซิ่งเทียนกำโทรศัพท์ในมือและเดินออกไปด้วยความโกรธ
ถ้าหากหลินจือเซี๋ยวยอมพูด เขาคงไม่มีทางมาหาเธอที่นี่!
ทันทีที่เขาเดินลงมา คนรับใช้ในบ้านเฉินต่างก็มองเขา “เขยทำไมกลับเร็วจังเลย!”
“เขยอะไร! อย่ามาเรียกมั่วซั่ว! ระวังปากของเธอด้วย!” ฉีเซิ่งเทียนจ้องมองคนรับใช้ตาถลึง ทำคนรับใช้คนนั้นตกใจจนต้องรีบก้มหน้าทันที
ไม่ใช่เขยแล้วจะเป็นอะไร?
