“ฉันได้รับข้อความอะไรมาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วย ผู้จัดการฉี คุณอย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย ฉันเป็นอะไรกับคุณ ไม่ได้เป็นเพื่อนกับคุณด้วยซ้ำ หรือเพราะว่าคุณคิดว่าฉันจะไม่มี ความสุขอย่างนั้นเหรอ? วางใจเถอะ! ต่อให้คุณแต่งงาน ฉันก็จะเดินเข้าไปร่วมงานพร้อมกับรอยยิ้มเอง!” เมื่อครู่นี้เธอก็เพิ่งลบข้อความพวกนั้นไป เธอไม่คิดอยากจะเห็นมันอีก
“แต่หลังจากที่เธออ่านข้อความนั่น เธอก็มองมาที่ฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน แล้วเธอจะมองฉันทำไมกัน?” ฉีเซิ่งเทียนก้มหน้ามองไปที่เธอ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่กำลังจ้ องมองเขาอยู่
“ฉันแค่คิดว่าคุณดูดีเท่านั้นเอง! หรือว่ามองไม่ได้เลย?” เธอยิ้มออกมา ก่อนจะเอนหลังลง
“ดูได้ ฉันอยู่ที่นี่แล้ว เธออยากดูเท่าไรก็ดูไปเลย ถ้าหากดูไม่พอละก็ กลับบ้านไปแต่งงานกับฉันแล้วดูทุกวันเลยเป็นยังไง?”