บางทีอาจจะเป็นเรื่องของเฉินเหยียน นี่ก็ถือว่าเป็นวิธีที่แก้ปัญหาที่ดีจริง ๆ
“ไม่ต้องเอามาคืนหรอก” เงินของเขาจริง ๆ แล้วก็มีไว้ให้เธอใช้ จะมาเอาคงเอาคืนอะไรกัน
“นาย….ช่างเถอะ!” ทำไมเขาต้องสนใจเรื่องของฉีเซิ่งเทียนกับเฉินเหยียนด้วย แค่ช่วงสองสามวันมานี้งานก็ยุ่งจะตายอยู่แล้ว
เธอหันหน้าไป ส่วนเขาก็เอนเข้ามากระซิบข้าง ๆ หูเธอว่า “อะไร?”
“สามีของฉันใจดีจังเลย งั้นช่วงบ่ายนี้ฉันขอออกไปซื้อของนะ” เธอต้องถอนเงินเอาไปให้หลินจือเซี๋ยวก่อน
“ได้สิ แต่ฉันต้องไปกับเธอด้วยนะ”
“ที่จริงแล้ว ฉันว่าฉันไปเองน่าจะดีกว่านะ” หรือว่าบางทีอาจจะต้องโอนเงินไปให้หลินจือเซี๋ยวต่อหน้าจิ่งเป่ยเฉินอย่างนั้นเหรอ?
ช่างเถอะ ทำแบบนั้นไม่ได้แน่!
……
ฉีเซิ่งเทียนที่เพิ่งกลับมาจากการประชุม ก็เห็นหลินจือเซี๋ยวกำลังยืนอยู่ข้างในห้องทำงานของเขา
ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที นี่มันอะไรกัน หรือว่าเธอคิดถึงเขาอย่างนั้นเหรอ?
หัวใจของเขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบเดินเข้าไปข้างในด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย “หลินจือเซี๋ยว มีธุระอะไร?”
