เขายกขาขึ้นเตะและประตูห้องก็ปิดสนิทลง
หลินจือเซี๋ยวเบิกตามองเขา ร่างกายของเธอถูกเขาผลักไปชิดกำแพง ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปที่เขาอย่างโกรธเคือง “ผู้จัดการฉี คุณจะทำอะไร? เรื่องครั้งก่อนถ้าหากว่าเกิดขึ้นอีก ฉันจะฟ้อ องคุณจริง ๆ ด้วย!”
ฉีเซิ่งเทียนก้มหน้าลงมองไปที่เธอ “ฟ้องฉัน? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย เธอคิดจะฟ้องฉันเสียเปรียบมาก”
เขาหมายความว่าเขาจะกินเธอก่อนแล้วถึงฟ้องได้หรือเปล่า!
“ความพยายามก็เป็นอาชญากรรมเช่นกัน!”
“ความผิดถึงแม้จะไม่ร้ายแรงและไม่ได้ติดคุกนาน เธอคงต้องขังฉันไว้นานหน่อย ไม่อย่างนั้น…..”
“ยังไงก็เถอะ ฉีเซิ่งเทียน ฉันอาจจะไม่เก่งในที่อื่น แต่ฉันไม่อยากเป็นผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของคนอื่น!” เป็นเรื่องน่าละอายที่สุดที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับการแต่งงานของคนอื่น!
“ฉันกับเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด แล้วก็ไม่ใช่อย่างที่เธอเห็นด้วย เขาพูดอะไรกับเธอบ้าง?” ตอนที่ฉีเซิ่งเทียนเห็นเฉินเหยียน ความรู้สึกดีใจก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
“นั่นมันไม่สำคัญ!” ความจริงเฉินเหยียนเหมือนจะไม่ได้พูดอะไร
ประโยคแรกที่พูดก็คือแนะนำตัวเอง แล้วก็ถามเธอเพียงไม่กี่ประโยคว่าทำไมถึงอยู่กับฉีเซิ่งเทียน
