“รถของฉันสามารถตามเธอได้ทัน อยากจะลองดูไหม? จากบ้านของเธอไปที่สวนหลานซานต่อเวลาให้เธอสิบนาที”
หลานซาน?
บ้านพักวิลล่าของเขานั้นใกล้ที่นั่น เธอครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่
“ได้เลย!” เธอยิ้มตอบรับ “ผู้จัดการฉี คุณไม่เคยนั่งรถของฉัน ความจริงแล้วฉันขับรถเร็วมากนะ!”
“ถ้าหากว่าฉันตามเธอทัน เธอต้องฟังฉันอธิบาย”
“ได้อยู่แล้ว! เพียงแต่กลัวว่าจะไม่มีโอกาสนั้น!”
เขาไม่มีทางไล่ตามเธอทันแน่!
ฉีเซิ่งเทียนเม้มปาก ยังไม่ทันได้เริ่มใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ แค่หลินจือเซี๋ยวเท่านั้น เขาไม่กลัวหรอก!
ถ้าหากว่าแม้แต่หลินจือเซี๋ยวยังไล่ตามไม่ทันก็ถือได้ว่าหลายปีที่อยู่กับจิ่งเป่ยเฉินมานั้นเปล่าประโยชน์
หลินจือเซี๋ยวหยิบกุญแจรถยนต์และเขย่ามันต่อหน้าเขา “ผู้จัดการฉีพูดแล้วนะว่าต่อให้สิบนาที อย่าได้ขับออกมาก่อน!”
“ในสายตาของเธอฉันดูเป็นคนเลวทรามอย่างนั้นเหรอ?” ไม่นึกเลยว่าเธอจะไม่เชื่อใจเขา!
“งั้นคุณก็ให้เวลาฉันยี่สิบนาทีสิ?” หลินจือเซี๋ยวเดินลงบันไดไป ก่อนจะก็หันมาหาเขาและหัวเราะ “ได้หรือเปล่า?”
“ไม่ได้!” สิบนาทีก็สามารถที่จะขับไปไกลแล้ว ยี่สิบนาทีเขายังต้องขับตามเธอไปอีกงั้นเหรอ
