ฉีเซิ่งเทียนพยายามรวบรวมสติและอารมณ์อย่างสุดความสามารถ ก่อนจะยืนสงบสติอยู่ที่เดิม “พรุ่งนี้ไปที่บ้านตระกูลฉี อย่าลืม!”
“ไม่มีทางลืม แต่ว่าฉันจะไม่ไปกับนาย นายไปอยู่ดูแลเซี๋ยวเซี๋ยวของนายเถอะ! หลังจากนี้จะแต่งงานแล้ว! แต่ก็นอกใจ นายชอบงานแต่งงานแบบนั้นหรือไง? เมื่อไหร่พวกเราจะแต่งงาน? นายชอบ ลูกผู้ชายหรือผู้หญิง? พวกเราจะมีลูกกันกี่คนดี?”
“อ้อ…….ฉันลืมไปว่านายไม่น่าจะมีทางให้กำเนิดลูกได้ ความจริงแล้วฉันก็ไม่รังเกียจนะถ้าจะรับเด็กมาเลี้ยง!”
ฉีเซิ่งเทียนยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธมากขึ้น น้ำเสียงของปลายสายที่พูดมานั้นดูตื่นเต้นและเยาะเย้ยมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาจึงตัดสายวางไป
เมื่อเข้ามานั่งในรถและมองดูเวลาที่ยังไม่ถึงสิบนาที ไม่คิดเลยว่าเวลาจะผ่านไปช้าแบบนี้!
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เขามองเป็นชื่อของเฉินเหยียนก็โยนไปที่เบาะข้างคนขับทันที
การรอคอยที่ยาวนานที่สุดเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุด!
เมื่อถึงเวลาสิบนาที รถสีดำก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว
