ตอนที่ 422 ระหว่างทางที่ออกไป
“โอเค!”
เธอรู้สึกว่าพวกเขาควรจะพูดน้อยกว่านั้น น่าจะไม่ถึงห้านาที เว้นแต่ไม่รวมเวลาระหว่างทางที่เดินออกไป
เฉาลี่เฟยยืนอยู่ข้าง ๆ พลางมองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินออกไป ใบหน้าของเธอพลันรู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที
เธอแอบเผลอกระทืบเท้าอย่างโมโห ก่อนจะรีบเดินห่างจากตัวจิ่งเป่ยเฉินไปทันที
จิ่งเป่ยเฉินยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนด้วยอารมณ์ที่เย็นชา มีหลายคนพยายามจะทักทายเขา แต่ก็ถูกตอบกลับไปด้วยสายตาที่เยือกเย็นจนต้องก้าวถอยหลังเดินกลับไป
ประธานจิ่งตอนนี้ค่อนข้างโกรธมาก ซึ่งถ้าหากเป็นแบบนี้ผลที่ตามมาจะต้องร้ายแรงแน่ ๆ
กลุ่มโอวหยางกรุ๊ปเห็นทีคงจะร่วมมือด้วยกันไม่ได้แล้ว
ที่นอกห้องจัดเลี้ยง โอวหยางลี่เดินเข้าไปในห้องรับแขก อันโหรวเองก็เดินตามมาเช่นกัน เธอไม่คิดว่าเขาจะพาเธอมาที่ห้องรับแขกแบบนี้
“ที่นี่แหละ! นายคิดจะพูดอะไรกันแน่” เธอมองเขาด้วยสีหน้าและแววตาที่ไร้อารมณ์โดยไม่แยแสใด ๆ ดวงตาของเธอตอนนี้แทบไม่มีความรักใคร่ในตัวเขาเลยสักนิดเดียว
โอวหยางลี่หันหลังก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เธอและดันเธอไปติดกับกำแพง เขาก้มหน้าลงไปมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอทันที
