“ซื้อสิ ฉันก็แค่เป็นห่วงพี่เอง! พี่ชายอย่าตวาดใส่จนตกใจแบบนี้ได้ไหม! เอานิสัยพี่คนเดิมกลับมาเดี๋ยวนี้ ผู้หญิงแก่คนเมื่อครู่ยังไม่ทันทำอะไรโหรวโหรว ถึงจะทำขึ้นมาก็ยั งมีพี่อยู่นะ! ไม่ต้องให้พี่เป็นห่วง!” เธอยิ้มออกมา แต่ภายในใจกลับคิดไปไกล
ตอนนี้เธอไม่สงสัยในสิ่งที่เธอคิดแล้ว และก็ไม่สงสัยในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจผิดด้วย
ถ้าหากว่าพี่ชายชอบอันโหรวจริง ๆ แบบนั้นก็ดีไม่ใช่เหรอ?
ถ้าหากว่าพี่เฉินแยกทางกับอันโหรว แบบนี้พี่ชายและตัวเธอเองก็จะได้ในสิ่งที่ต้องการ
ทำไมถึงไม่เป็นแบบนี้นะ! แบบนี้ถึงจะเป็นจุดจบที่ดีที่สุด!
ชนะทั้งสองฝ่าย ดีสำหรับพวกเขาทั้งหมด
“พี่คะ พี่……” เธอคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ว่าเมื่อมองไปที่ใบหน้าของถังซั่วที่นิ่งเฉยและไร้รอยยิ้มแบบนั้น จึงอดใจไว้ไม่พูดออกมา
……
อันโหรวรู้สึกเสมอว่าตอนนี้เธอกับจิ่งเป่ยเฉินไว้ใจกันได้ แต่ว่าระหว่างทางที่เธอกลับบ้านนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้
