ตอนนี้ตัวเธอยังคงเกาะติดอยู่กับตัวของเขา เสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของเขายังคงอยู่ข้าง ๆ ตัวเธอ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและดูเย็นชา ดวงตาสีดำกำลัง จับจ้องมองมาที่ตัวเธอ ในดวงตาของเขาตอนนี้มีแค่เธอเท่านั้น
“โหรวโหรว เธอตื่นแล้วใช่ไหม?” หลินจือเซี๋ยวฟังจากน้ำเสียงของอันโหรวและพูดขึ้น
“อืม ฉันตื่นนานแล้ว” ตอนนี้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว จะให้เธอนอนหลับต่ออีกหรือยังไงกัน?
“โหรวโหรว ผู้จัดการฉีติดต่อไม่ได้เลย เขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า? เมื่อคืนฉันโทรหาเธอเพื่อจะถามบิ๊กบอส ผู้จัดการฉีถูกคนในครอบครัวพาตัวไป ดูเหมือนจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น แถ ถมโทรไปก็ไม่รับอีก” หลินจือเซี๋ยวดูเป็นกังวลอย่างมาก เมื่อคืนก็นอนไม่หลับทั้งคืน
อันโหรวเงยหน้าขึ้นไปมองที่จิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปใกล้ ๆ หูของเขาและก็เอ่ยปากพูดขึ้น “นายตอบเรื่องนี้ที”
เดิมทีเธอก็ไม่ได้รู้จักคนตระกูลฉีเท่าไร ฉีเซิ่งเทียนเกิดเรื่องอะไรขึ้นนั้น บางทีจิ่งเป่ยเฉินอาจจะเป็นคนที่เข้าใจมากที่สุด
