ช่างเถอะ พี่ชายของเขาพาเขาไปจะเป็นอะไร หลินจือเซี๋ยวคิดเข้าข้างตัวเองแบบนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมา
คืนนี้เธอไม่ได้ดื่มไวน์จึงขับรถตัวเองกลับไป
ระหว่างทางกลับบ้านก็พลันรู้สึกว่าเมื่อครู่คุณชายตระกูลฉีคนนั้นดูเคร่งขรึมและเยือกเย็นมาก
ภายในใจเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย จนในที่สุดก็ต้องจอดรถข้างถนน
ไม่กล้าที่จะโทรศัพท์หาบิ๊กบอส จึงเลือกโทรศัพท์หาโหรวโหรวแทน
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นถูกรับสาย แต่ว่าเสียงที่ดังขึ้นนั้นกลับไม่ใช่เสียงของอันโหรว เป็นเสียงทุ้มต่ำของบิ๊กบอส!
“มีอะไร?”
“ประธานจิ่ง เมื่อครู่ผู้จัดการฉีถูกคนอุ้มไป เหมือนว่าจะเป็นคนในบ้านของเขา คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมคะ?” เธอเองก็ไม่อยากยุ่งจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่ขมขื่น
“ฉันจัดการเอง”
บิ๊กบอสพูดจบก็วางสายหลินจือเซี๋ยวทันที
คำง่าย ๆ จากปากเขาเพียงสี่คำ หลินจือเซี๋ยวกลับรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก แต่คำพูดของเขาที่บอกว่าจะจัดการเองนั้นฟังดูแล้วก็เหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นแล้วจริง ๆ
คนอย่างฉีเซิ่งเทียนใครจะทำอะไรเขาได้ เป็นคนที่ไม่คิดอะไรมาก!
เธอเหยียบคันเร่งรถและขับออกไปอีกครั้ง
