ไม่ง่ายเลยที่จะใช้โอกาสนี้เพื่อมาเจอกับพี่เฉิน แต่ว่าข้างกายของเขากลับมีอันโหรว ทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงคนนั้นหนีไปแบบนั้นแล้วแท้ ๆ
“ฉันก็มีคนชอบเหมือนกัน!” หมิ่นลี่จ้องมองเธอ “ไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ สนใจเรื่องของตัวเองไปเถอะ!”
ถังซือเถียนถอนหายใจ
เพราะคำพูดของฉีเซิ่งเทียนเมื่อครู่ อันหยาพั่นจึงไม่สามารถออกไปได้ เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่เป็นสุข หวังเพียงว่าจิ่งเป่ยเฉินกับอันโหรวจะไม่กลับมาอีก
พวกเขาไม่กลับมาก็จะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากัน หลังจากนี้ค่อยไปหาเธอเพื่ออธิบาย แต่ต้องอธิบายว่ายังไง?
เธอวางแผนที่จะเตรียมทุบหม้อข้าวและจมเรือ[1] ไว้แล้ว
อันโหรวยืนล้างมืออยู่หน้ากระจก ข้าง ๆ เธอมีผู้หญิงที่กำลังแต่งหน้าอยู่หนึ่งคน
“อันโหรว!”
เสียงที่คุ้นเคย……
อันโหรวหันไปมองเหอเหมียว เมื่อก่อนเธอสวมใส่ชุดธรรมดา ตอนนี้ทำไมถึงสวมใส่ชุดที่ดูมีเสน่ห์แบบนี้? ดูไม่เหมือนเธอเลยสักนิด
“ทำไมเธอถึงได้กล้าโผล่หน้ามาที่นี่อีก? ประธานจิ่งไม่ต้องการเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? เธอมาที่นี่เพื่ออ่อยใครเหรอ?” เหอเหมียวเก็บลิปสติกลงในกระเป๋าและเดินเข้าไปหาเธอ
