“อันหยาพั่น นายเป็นอะไรกับเธอ?” เธอมองเขาด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง น้ำเสียงที่เอ่ยก็สงบไม่สั่นเครือใด ๆ
“เธอรู้งั้นเหรอ?” เขาเองก็สงสัยว่าอันหยาพั่นเอาของในห้องของเขาไป เอาเส้นผมของเขากับหน่วนหน่วนไปแบบนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่?
“จิ่งเป่ยเฉิน นายมันขี้ขลาด ไสหัวออกไปเลย!” เขาตอบคำถามของเธอแบบนี้ อีกทั้งยังทำท่าทางมั่นใจอีกด้วย!
“โหรวโหรว เธอขโมยของฉันไป ทำไมฉันต้องออกไปด้วย?” หรือว่าจะไม่ใช่อันหยาพั่นที่ควรออกไป?
แต่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่สักหน่อย!
หรือว่าไม่ใช่ว่าเธอรักเขาเลยขโมยของแบบนั้นไป?
ขโมยกระทั่งผลพิสูจน์ของเขาไป
ประหลาดอะไรขนาดนั้น?
ตอนนี้เธอก้มลงมองไปที่จุดใดจุดหนึ่งไปทั่ว มองดูเขาท่าทางแบบนั้น ขโมยอย่างนั้นเหรอ?
ทำไมเธอถึงไม่เชื่อ!
“โหรวโหรว เธอคิดอยากได้งั้นสินะ?” ตอนนี้เธอตั้งท้องอยู่ในช่วงแรก ยังไม่สะดวกที่จะเดินไปไหนมาไหน เขาจะปล่อยเธอไว้แบบนี้ได้ยังไง?
คืนนี้เขาทำได้แค่กอดความรู้สึกที่แทบสัมผัสมันไม่ได้ ดูท่าอีกไม่นานคงได้อึดอัดจนตายแน่
“นายออกไปเดี๋ยวนี้!” เธอไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น เธอคิดอยากจะถีบไสไล่ส่งเขาไป
