“ฉันยังรอเธอชวนฉัน…..ไปนอนบนเตียงอยู่นะ” เธอไม่สังเกตเห็นเลยว่าตอนนี้เขายังไม่ได้เปลี่ยนรองเท้าด้วยซ้ำ
เขายังคงสวมรองเท้าหนังที่มีรอยเปื้อนเลือดอยู่
“นี่เตียงของนาย ยังต้องรอให้ฉันชวนไปนอนอีกเหรอ? จิ่งเป่ยเฉิน นายสุภาพและเกรงใจแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหนกัน? ดูเหมือนจะคิดว่าตัวเองเป็นคนนอกหรือไง เอาเถอะ ยินดีด้วยละกัน พรุ่งนี้นายต้องเริ่มฝึกเขียนด้วยมือซ้ายด้วย!” เธอมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังและเข้านอนเพียงลำพัง
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ขณะที่กำลังมองอยู่นั้นตัวเธอก็พลิกหน้าเบือนหนีไปอีกทาง
เขามองไม่เห็นใบหน้าของเธอแล้ว ดูท่าเธอจะไม่สนใจเขาเลยสักนิด!
หลังจากผ่านไปสักพักหนึ่ง ตัวเธอก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน เขาจึงเอ่ยปากพูดอย่างเย็นชาไปว่า “มือฉันโดนน้ำไม่ได้”
ถ้าหากเธอหลับไปแบบนี้ ต่อให้เขาพูดอะไรไปก็ล้วนไม่ได้ยิน แต่ถ้าหากเธอยังไม่นอน เธอจะตอบกลับว่ายังไงกันนะ?
“ก็ไม่ต้องล้างสิ!” เธอไม่คิดอยากจะสนใจเขา และตอนนี้ตัวเธอนั้นง่วงมาก ๆ
