เมื่อหยิบกล่องยามา เธอก็ฉีกผ้าพันแผลที่มือของเขาออก ก่อนจะเห็นรอยแผลที่เปียกน้ำ คิดอยากจะเทแอลกอฮอล์ใส่ไปที่ใบหน้าของเขาจริง ๆ เขาแทบไม่ฟังเลยสักนิด ไม่รักร่างกายขอ องตัวเองแล้วหรือยังไง
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าไปดูใบหน้าของเธอที่พยายามเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เธอขยับมันอย่างเบา ๆ แต่ดูก็รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังโกรธอยู่
ความโกรธที่อยู่ในใจของเธอตอนนี้แน่นอนว่ามีเขาเป็นสาเหตุ นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้เธอโกรธ
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จิตใจของเขาก็รู้สึกผ่อนคลายลงมาก แม้ว่ามือจะบาดเจ็บ แต่อย่างน้อยได้โหรวโหรวมาอยู่เคียงข้างเขา แถมยังดูแลเขาอยู่แบบนี้ มันดีจริง ๆ
แต่เธอท้อง…
เธอมีลูก!
จู่ ๆ แสงไฟในห้องก็สว่างขึ้นมาราวกับเห็นภาพบางอย่าง ภาพที่วันนี้ได้เห็นฉีหย่วนหยาง สายตาของเขาบอกมาว่าตอนเธอจากไป เธอน่าจะฉีหย่วนหยางอย่างนั้นสินะ?
“เสร็จแล้ว ไปนอนได้แล้ว!” เธอวางกล่องยาไว้ที่ข้างเตียง เผื่อว่าหลังจากนี้จิ่งเป่ยเฉินจะทำเรื่องอะไรอีก ทางที่ดีควรเตรียมเอาไว้ เผื่อต้องทำแผลให้เขาอีก
