“อะไร ทนไม่ได้?” จิ่งเป่ยเฉินก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธออย่างกะทันหัน ลมหายใจที่ร้อนผ่าวเข้ามาในหูของเธอราวกับว่ามันร้อนระอุไปทั้งตัว
“ฉันตามหานายเพื่อที่จะคุยอย่างเป็นทางการว่าพวกเราจะหย่ากันเมื่อไหร่?” เธอเพียงแค่ต้องการจะพูดเรื่องนี้เท่านั้น ส่วนเรื่องของเขากับอันหยาพั่นจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวข้องก กับเธอ และเธอเองก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย
“ไม่มีข้อตกลงกันก่อนแต่งงาน หลังจากแต่งงานแล้วฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีก ขอเพียงหยางหยางกับหน่วนหน่วน และได้อยู่กับเธอ” เธอมองไปที่เขาอย่างสงบ ภายในรถไม่ได้เปิดไฟ มีแค่ เพียงแสงสว่างจากข้างทางที่แวบไปมาบนถนน ทำให้มองเห็นหน้าของเขาอย่างคลุมเครือ
ดวงตาสีดำไร้ก้นบึ้งนั้นยังคงมองมาที่เธออย่างไม่ชัดเจน เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเยือกเย็นและโกรธ
เขากำลังโกรธ!
“ลูกในท้องของเธอไม่ใช่ของโอวหยางลี่!” จู่ ๆ จิ่งเป่ยเฉินก็พูดออกมา แต่กลับไม่ได้ตอบคำถามของเธอ
