จิ่งเป่ยเฉินเดินลงมาด้วยใบหน้าที่มืดมนและมองตามหลังเธอไป เธอยังท้องอยู่ ไม่คิดว่าจะเดินไปเร็วแบบนั้น!
“คุณชาย สีหน้าของคุณดูไม่สู้ดีเลย” พ่อบ้านตกใจกับใบหน้าที่ซีดขาวของเขา
จิ่งเป่ยเฉินเดินผ่านเขาไป ใบหน้าของเขาขาวซีด เขาอยากดูว่าอันโหรวยังมีจิตสำนึกอยู่หรือเปล่า ในสายตาของเธอยังมีเขาอยู่ไหม!
ไม่ได้กลับบ้านมาหลายวัน เขาคิดถึงเธอจนแทบบ้า แต่ว่าทุกครั้งที่คิดกลับมาในหัวของเขานั้นก็มีแต่ภาพของเธอ ตอนที่คุยกันนอกจากเรื่องหย่าแล้วเธออยากจะคุยกับเขาอยู่ไหม ? ไม่มีเรื่องอื่นคุยกันแล้วเหรอ?
เพราะงั้นเขาถึงไม่กลับมา ทำงานเป็นเต่าอยู่สองสามวัน
เขาเดินเข้ามาที่หน้าประตูห้องนอน คิดว่าประตูห้องคงเปิดไม่ออก แต่แค่ผลักเบา ๆ ก็เปิดออกอย่างง่ายดาย
ใบหน้าที่เย็นชาของอันโหรวมองมาที่เขา ในมือของเธอถือปากกาและเอกสารอยู่ในมืออีกข้าง เอกสารพวกนั้นเขาเห็นมาหลายครั้งแล้ว เอกสารใบหย่า….
เธอเซ็นลายเซ็นของเธอเอาไว้เรียบร้อยแล้ว!
เขาอยากให้ชื่อของเธอนั้นมีชื่อของเขาอยู่ข้าง ๆ ตลอดไป แต่ว่าต้องไม่ใช่เอกสารใบหย่าแบบนี้
