ทุกคนต่างมองพวกเขาอย่างตกตะลึงและประหลาดใจยิ่งกว่าตอนที่จิ่งเป่ยเฉินตะโกนเรียกเธอว่าคู่หมั้นเสียอีก หนีพิธีแต่งงานไปแบบนั้น ไม่นึกเลยว่าจะเป็นสามีภรรยากัน
“ภรรยาสุดที่รักจะต้องให้ฉันโชว์ทะเบียนสมรสเพื่อเตือนสติเธอไหมว่าเธออยู่ในฐานะอะไร?” จิ่งเป่ยเฉินมองเธอด้วยใบหน้าที่เย็นชา ก่อนจะเผยรอยยิ้มเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทที่ลึก กล้ำเหมือนน้ำวนดูดกลืนเธอไปอย่างรวดเร็ว
“จิ่งเป่ยเฉิน นาย…..” เธอก้าวถอยหลังไป ตอนแรกที่ตามหาเขากลับไม่ปรากฏตัวออกมา ตอนนี้กลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ
“ฉันทำไม? ที่รักยังจำชื่อของฉันได้ ช่างซาบซึ้งใจจริง ๆ” ทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือขึ้นมาโอบตัวเธอและรั้งให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนพลางบีบเอวเธออย่างแรง “จำไว้ว่าเธอคือผู้ หญิงที่มีสามีแล้ว คิดอยากจะเป็นคนเลวหรือคิดจะนอกใจให้เรียกตะโกนชื่อฉันไว้ ไม่อย่างนั้นเกิดเข้าใจผิดขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องดีแน่”
ใครเข้าใจผิด ไม่ใช่ว่าเขาเองที่เข้าใจผิดงั้นเหรอ?
เขามีสิทธิ์อะไรมาเข้าใจผิด?
