ตอนที่ 397 เธอฝันถึงได้นะ แต่ไม่มีวันเป็นจริงหรอก
“เรื่องพวกนี้เธอฝันถึงได้นะ แต่ไม่มีวันเป็นจริงได้หรอก” จู่ ๆ ต้นขาของเขาก็ยื่นไปทับขาของเธอ “นอนเถอะ ฝันดีนะ”
“ตัวนายหนัก เอาออกไปหน่อย ฉันเพิ่งผ่าตัดมา ทนน้ำหนักนายไม่ไหวหรอก” ต้นขาที่ทับอยู่บนตัวเธอนั้น เธอรู้สึกเหมือนก้อนหินขนาดใหญ่มาทับ มันแทบจะหายใจไม่ออกเพราะอึดอัด
จิ่งเป่ยเฉินขยับขาออก แต่กลับเอามือไปกอดเธอไว้แน่น เขาไม่คิดเลยว่าครั้งแรกที่เธอกลับมาอยู่กับเขาแบบนี้ จะเป็นตอนที่เธอท้อง ซึ่งไม่ใช่ลูกของเขา
เขาใจกว้างเกินไปหรือเปล่ากับเรื่องแบบนี้?
จะมีผู้ชายคนไหนทนรับเรื่องพวกนี้ได้กัน!
“พรุ่งนี้เช้านายช่วยอย่าเพิ่งออกไปไหนจะได้ไหม พวกเรามาคุยกันเถอะ” ตอนนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้เช้าพูดได้อยู่ก็คงไม่เป็นไร!
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ตอบกลับ แต่กลับโอบกอดเธอและค่อย ๆ หลับไป
เมื่อนอนอยู่ท่ามกลางอ้อมแขนของเขาก็รู้สึกหลับสบายอย่างคิดไม่ถึง สุดท้ายก็ผล็อยหลับไป และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นจิ่งเป่ยเฉินอยู่ข้างกายแล้ว
เธอไม่เห็นเขามาแล้วสามสี่วันได้ โทรศัพท์ไปก็ไม่เคยรับ ราวกับว่าเขาหายไป
เขาไม่พูดจาเลยสักคำ มีแต่หายตัวไปแบบนี้
