เธอเหลือบสายตามองไปที่โต๊ะเครื่องแป้งข้าง ๆ ตัว สุดท้ายก็ไม่ได้หยิบเครื่องสำอางใด ๆ มาแต่งหน้า เธอคิดว่าเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว!
เธอเดินลงไปที่ชั้นล่าง ตรงประตูมีรถลีมูซีนจอดรออยู่แล้ว เสี่ยวหยางเดินลงมาเปิดประตูให้ ข้างในรถไม่มีเงาของคนอยู่เลยสักนิดเดียว ภายในใจเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
เธอคิดว่าอย่างน้อยจิ่งเป่ยเฉินก็น่าจะอยู่ในรถ
รถถูกขับออกจากวิลล่าไปอย่างรวดเร็ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ออกมาตั้งแต่กลับมาอีกครั้ง
หน้าร้อนกลางคืนเปลี่ยนค่อนข้างไว ถึงตอนนี้ยังไม่มืดเท่าไร แต่ก็เห็นพระอาทิตย์ตกดินแล้ว ดวงจันทร์กว่าครึ่งบนท้องฟ้าส่องประกายงดงาม คืนนี้แสงจันทร์สาดส่องดูดีไม่ใช่น้อย
เธอไม่ได้ถามตลอดทางว่าจะไปที่ไหน เสี่ยวหยางเองก็ขับรถอย่างตั้งใจ เธอเอนหลังพิงเบาะรถ ก่อนจะหลับตาลงและคิดคำพูดว่าควรจะพูดแบบไหนดีว่าเธอต้องการจะหย่า!
เขามีครอบครัวอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่ยอมหย่ากับเธอง่าย ๆ นะ หรือว่าคิดจะผูกมัดตัวเธอเอาไว้แบบนี้ มันมีความหมายอะไรกันแน่?
