ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของจิ่งเป่ยเฉินก็ดังขึ้น เมื่อเทียบกับความสงบหลินจือเซี๋ยวรู้สึกตกใจขึ้นมาเล็กน้อยกับเสียงนั้น
ใครโทรศัพท์มาหาเขาตอนนี้!
เสียงของคุณครูที่ดังมาจากปลายสาย “ผู้ปกครองของหยางหยางและหน่วนหน่วนใช่ไหมคะ? ตอนนี้หยางหยางปวดท้องกะทันหัน เพิ่งจะส่งตัวไปที่โรงพยาบาลรุ่ยหย่าเมื่อครู่นี้เองค่ะ! รบกวนช่วยมาดูเดี๋ยวนี้เลยนะคะ”
จิ่งเป่ยเฉินวางโทรศัพท์ ก่อนจะเอ่ยคำขอโทษและรีบออกไปจากห้องประชุมขนาดใหญ่ ทิ้งให้ผู้ร่วมลงทุนต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง
หลินจือเซี๋ยวอธิบายด้วยรอยยิ้ม แต่ว่าคนพวกนี้จะฟังแล้วเข้าใจไหมก็ไม่รู้
หลังจากที่เธอพูดจบก็รีบเดินออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเธอเดินออกมาจิ่งเป่ยเฉินก็ไม่อยู่แล้ว แม้แต่ฉีเซิ่งเทียนเองก็เช่นกัน
ฉีเซิ่งเทียนขับรถไปที่โรงพยาบาลรุ่ยหยาอย่างรวดเร็ว เมื่อผ่านไปครึ่งทาง เสียงโทรศัพท์ของจิ่งเป่ยเฉินก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ รบกวนคุณช่วยมาที่โรงเรียนก่อนนะคะ!” คุณครูพูดด้วยความกังวล
“โรงเรียนอนุบาล!” ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินดูเย็นชาขึ้นมาก เขารู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง
