“อืม ก็เหมือนกัน ฉันเปิดห้อง เธอนอน” ฉีเซิ่งเทียนเป็นคนยังไงกัน เป็นหน้าเขาที่สแกนแท้ ๆ
โรงแรมที่อยู่ข้างบริษัทจิ่งอาจจะไม่มีห้องพิเศษของเขา
หลินจือเซี๋ยวยังเด็กเกินไป ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาสักนิด
หลินจือเซี๋ยวเกือบจะถูกเขาอุ้มไปด้านใน หลังจากนั้นก็ถูกพาไปที่ลิฟต์ ก่อนที่สุดท้ายจะถูกอุ้มเข้ามาในห้อง
เธอถูกรวบขาทั้งสองข้าง “ฉีเซิ่งเทียน คุณมันสารเลว ไร้ยางอาย ป่าเถื่อน ไม่ตายดีแน่!”
“ชู่…..” ฉีเซิ่งเทียนพาเธอมาวางลงที่เตียงและก้มลงไปมองหน้าเธอที่กำลังโกรธ “มีใครที่สาปแช่งว่าที่สามีในอนาคตแ แบบเธอกัน?”
“ไปให้พ้นเลยนะ! ฉันไม่ยอมแต่งงานกับคุณหรอก” เธอหันหน้าหนีแต่ถูกเขาดึงไว้ ตัวของเธอแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดเ เขา
หลังจากนั้นทั้งสองก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ ตัวของเขากดทับบนตัวของเธอไว้
“คนขี้โกง เล่นกันกลางวันแสก ๆ ลงไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ!” หลินจือเซี๋ยวจ้องมองเขาด้วยใบหน้าเล็ก ๆ ที่โกรธจั ด ดวงตากลมโตกะพริบไปมา
“เซี๋ยวเซี๋ยว ตอนแรกฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรเลย ถ้าเธอขยับอีก ฉันจะอดใจไม่ไหวจริง ๆ นะ” เขาเพียงต้องการจะนอนกอด ดเธอก็เท่านั้นเอง แน่นอนถ้าหากว่าเธอต้องการละก็ เขาจะอยู่กับเธอจนจบ
