ไม่อยากจะเห็นอีกต่อไป เธอปิดคอมพิวเตอร์และหลับตาลงพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ ภายในหัวนั้นกลับคิดถึงคำพูดที่เย็นชาของเขา และเรื่องที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน
ไม่ง่ายเลยที่เธอจะควบคุมสงบสติให้ใจเย็นลงได้ ก่อนจะเริ่มเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง
เธอที่เอนหลังพิงเก้าอี้อยู่นั้นจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามา เธอเองก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาใด ๆ ออกมา
เสียงของฉีหย่วนหยางเดินมาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว “คืนนี้จิ่งเป่ยเฉินจะเข้าร่วมงานเลี้ยงสำคัญ คืนนี้เธออยากจะไปไหม?”
“ไปสิ!”
