จิ่งเป่ยเฉินหยิบแก้วไวน์จากพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านมาและเดินไปทางฉีหย่วนหยาง ใบหน้าที่เย็นชานั้นเผยรอยยิ้มออกมา “ประธานฉี ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานาน”
“ประธานจิ่งชมเกินไปแล้ว ได้ยินมาว่าคุณประสบอุบัติเหตุไม่ใช่เหรอ ไม่คิดว่าจะหายไวขนาดนี้!” ฉีหย่วนหยางยื่นแก้วไวน์ขึ้นมาเพื่อชน ก่อนจะดื่มไวน์และเลียริมฝีปากของตัวเอง “รสชาติไวน์ของประธานจิ่งนี่ไม่เลวเลยนะ ธรรมชาติมาก”
เมื่อเขาพูดจบก็ขยิบตา ผู้หญิงทั้งสองก็เดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ
พวกเขาไม่ได้พบเจอกันครั้งแรก ประธานจิ่งก็มีข่าวฮอตอยู่ที่ต่างประเทศ เขาเคยเห็นมาหลายครั้งแล้ว
“ประธานฉี เมื่อวานไปรับใครออกจากเมือง A หรือเปล่า?” ภายในใจของจิ่งเป่ยเฉินนั้นโกรธมาก แทบอยากจะระเบิดออกมาทันที แต่ว่าใบหน้าของเขากลับไม่ได้เผยสีหน้าใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย
ฉีหย่วนหยางยิ้มมุมปากและเอนตัวลงพิงกับเคาน์เตอร์บาร์ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ประธานจิ่งจะให้ผมตอบคำถามก็ต้องยอมจ่ายค่าตอบคำถามมาหน่อยนะ ในเมื่อคุณถามผมแบบนี้ ดูเหมือนว่าจะดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า?”
“ต้องการเท่าไร?”
