“นี่ไม่ใช่ประเด็นหรอก” เธอมองไปที่หน้าจอ ก่อนจะพูดต่อด้วยใบหน้าที่เงียบสงบ “ถ้าหากฉันส่งไปละก็ เขาต้องพบมันแน่ ๆ นายช่วยฉันหน่อยละกัน”
“คำขอของสุภาพสตรีแน่นอนต้องช่วยอยู่แล้ว” ข้อตกลงในการหย่าเล็ก ๆ น้อยแบบนี้ ไม่สิ้นเปลืองเวลาเท่าไรหรอก
……
ณ โรงพยาบาลรุ่ยหยา ห้องคนไข้วีไอพี จิ่งเป่ยเฉินสวมชุดคนไข้สีฟ้าขาวนอนอยู่บนเตียงและข้างเตียงก็มีหน่วนหน่วนนั่งอยู่บนตักของถังซั่ว
“พี่เฉิน! สีหน้าของพี่ต้องซีดกว่านี้นะ!” หมิ่นลี่ตะโกนออกมาอย่างเสียงดัง
มีอะไรจะซีดไปกว่านี้อีก หรือว่าตอนนี้สีหน้าของเขายังขาวซีดไม่พออีกเหรอ?
“ไม่ต้องขาวไปกว่านี้แล้ว!” หน่วนหน่วนมองจิ่งเป่ยเฉินอย่างเจ็บปวด ทั้งผ้าพันแผลบนหน้าผากและร่องรอยของสีดำและสีม่วงช้ำบนใบหน้าที่หล่อเหลา
“พ่อจ๋าน่าสงสาร……” หน่วหน่วนมองเขาด้วยความเจ็บปวด แม่จ๋าไม่อยู่ แม้แต่พ่อจ๋าเองก็ได้รับบาดเจ็บ
หยางหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ว่าสายตาของเขากลับเผยถึงความกังวลออกมา แต่ว่าตอนนี้เขาเป็นห่วงแม่จ๋ามากที่สุด
จู่ ๆ แม่จ๋าก็หายตัวไป ตอนนี้แม่จ๋าจะไปอยู่ที่ไหน สถานที่แห่งไหนกัน?
กินข้าวหรือยัง ได้นอนหลับหรือเปล่า จะกลับมาไหม?
