เมื่อฉีหย่วนหยางลงไปที่ด้านล่างก็เห็นเธอถือถ้วยกาแฟอยู่ในมือ พร้อมกับพิงตัวอยู่ตรงบันไดสีขาว พลางเหม่อมองไปยังทิศทางไกล ๆ ใบหน้าที่งดงามของเธอดูสงบนิ่ง บ่งบอกให้เห็นถึงแววตาที่เศร้าเล็กน้อยของเธอ
เขาถือแก้วไวน์เดินเข้าไปหา “แด่ตอนเช้าตรู่ เธอนี่ดูเศร้าจังนะ”
แม้ว่าในใจเธอจะเศร้าแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ควรพูดออกมาหรือเปล่า?
“นายดื่มอีกแล้วเหรอ?” สามวันดื่มติดต่อกัน ไม่มีวันไหนที่จะเว้นการดื่มแอลกอฮอล์เลยหรือยังไง
“ไม่ดื่มแล้วจะให้ดื่มอะไร? กินกาแฟนี่เหรอ ช่วงนี้ไม่อยากกินด้วยซ้ำ เธอน่าจะกินพวกนี้มากกว่า ดื่มบรรเทาความเศร้า แบบเดียวกับจิ่งเป่ยเฉินไง!”
“นายพูดอะไร?” ดูเหมือนเธอจะได้ยินชื่อที่คุ้นเคยออกมาจากปากของเขา
“ก็อดีตคู่หมั้นเธอไง!” ฉีหย่วนหยางเปลี่ยนเป็นอดีตคู่หมั้นให้กับเธอ
ดวงตาของอันโหรวมืดลงเล็กน้อย คำพูดของเขาช่วยเตือนสติเธอ
ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะดูเหมือนแต่งงานกันแล้ว แต่มันก็แค่ส่วนนอกเท่านั้น
“ขอยืมคอมของนายหน่อยสิ ได้ไหม?” เธอมองเขาอย่างใจเย็น
