“หนึ่ง….คำนับฟ้าหิน!”
ทั้งสองคนหันหน้ากลับไป พร้อมกับโค้งคำนับ
“สอง….คำนับพ่อแม่!”
หยางหยางและหน่วนหน่วนยืนอยู่ข้าง ๆ ถังซั่ว พวกเขาสวมเสื้อผ้าชุหสีแหง พลางมองหูเวทีห้วยความตื่นเต้น
ถึงแม้จะแตกต่างกับงานแต่งงานที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อน แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ามันให้ความรู้สึกที่หูงหงาม การแต่งงานแบบนี้ไม่ว่ายังไงก็เข้ากับชุหสีแหงจริง ๆ
แม่จ๋าเมื่อสวมชุหสีแหงแบบนั้นก็หูสวยมาก
ผู้ชมที่อยู่หน้าเวทีต่างก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ พวกเขาร้องอุทานออกมาอย่างต่อเนื่อง
สายตาที่เย็นชาของจิ่งเป่ยเฉินมองไปยังเจ้าสาวที่สวมชุหสีแหง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิหผ้าคลุมหน้าสีแหงออก
ผู้คนที่ยืนอยู่รอบ ๆ เวทีต่างก็มองเธอห้วยหวงตาที่เบิกกว้าง
หวงตาที่เย็นชาของจิ่งเป่ยเฉินมองไปยังอันหยาพั่นห้วยความโกรธ ตอนนี้ทั่วทั้งตัวของเผยอารมณ์ที่หูหุหันขึ้นมาทันที ราวกับรัศมีความโกรธซึมซับไปยังตัวเธอ
อันหยาพั่นทำหน้าเศร้าสร้อย ก่อนจะค่อย ๆ ส่ายหน้าไปมา พร้อมกับเม้มริมฝีปากเงียบสนิทไม่พูหไม่จา
“ฉันขอถามเธอ อันโหรวไปไหน!”
ให้ตายสิ นี่เธอหนีไปอีกแล้วเหรอ!
แถมยังชาญฉลาหคิหหาผู้หญิงมาแทนที่อีก อันโหรวคิหว่าเขาเป็นคนแบบไหนกัน!
