ตอนนี้เธอนั่งพักอยู่ภายในห้องรับรองเพียงลำพัง เธอสวมมงกุฎหงส์สีแดงสง่าและคลุมด้วยม่านลูกปัดอย่างน่าเบื่อ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ปฏิบัติตามธรรมเนียมประเพณีเหมือนงานแต่งคนอื่น ๆ แต่ว่าวันนี้เธอกลับบอกจิ่งเป่ยเฉินไว้แล้วว่าไม่อนุญาตให้เขามาเจอเธอ
คนโบราณเขาว่ากันว่าเจอกันก่อนพิธีงานแต่งนั้นไม่เป็นมงคล
เธอไม่ได้เป็นคนเชื่อเรื่องโชคลาง เพียงแค่ต้องการให้พวกเขามีความสุขแบบเรียบง่ายและสามารถจัดงานแต่งงานได้อย่างราบรื่น
ทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก เธอหันไปมองอย่างไม่รู้ตัว ก็เห็นว่าเป็นจิ่งเป่ยเฉินที่เข้ามา
ความโกรธบนใบหน้าสวยงามของเธอนั้นก็ปรากฏขึ้น “เกิดอะไรขึ้น บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเพิ่งมาเจอ?”
“ฉันคิดถึงเธอ” เขาล็อกประตูห้องและค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอ
เธอนั่งลงบนเตียงอย่างเงียบสงบ ใบหน้าของเธอที่ปกติมักแต่งเติมด้วยสีนู้ดหรือไม่ได้แต่งหน้านั้น วันนี้กลับแต่งเต็มด้วยเมกอัพอันละเอียดอ่อน ริมฝีปากสีชมพูของเธอนั้นเป็นสีแดงเล็กน้อย เขาอดใจไม่ไหวที่อยากจะกัด
เพราะงั้นหลังจากที่เขาเข้ามา เรื่องที่ทำเป็นอย่างแรกก็คือก้มหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากของเธอด้วยความคิดถึง
“อือ ๆ ๆ …..”
