เธอพันตัวเองด้วยผ้าเช็ดตัวและเดินไปหาเสื้อผ้าของเธอ เมื่อหยิบมันขึ้นมาก็พบว่ามันถูกฉีกจนขาดหมดแล้ว
เมื่อคืนเธอไม่ได้ลงมือก่อนแน่ ๆ เธอไม่มีทางทำแบบนั้น!
ถ้าหากว่าเธอลงมือก่อน เธอควรที่จะถอดเสื้อผ้าของฉีเซิ่งเทียนออก ไม่ใช่ฉีกเสื้อผ้าตัวเองจนขาดแบบนี้
ป่าเถื่อน!
เธอมองไปรอบ ๆ ห้องนอน สุดท้ายก็ต้องใส่เสื้อเชิ้ตของฉีเซิ่งเทียนไว้อย่างไม่เต็มใจเพื่อปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าของเธอ และก็ใช้เวลาหาอยู่นานถึงจะเจอกางเกงขาสั้นลายดอกไม้สีฟ้าหนึ่งตัว
พูดถึงกางเกงขาสั้นของฉีเซิ่งเทียนแล้ว สำหรับเธอใส่มันมาถึงเข่าและมันกว้างเกินไป นี่มันเป็นกางเกงชายหาดหรือเปล่า?
ฉีเซิ่งเทียนที่กำลังนั่งดื่มนมอยู่ เมื่อเขาเห็นหลินจือเซี๋ยวที่แต่งตัวแบบนั้นลงมา นมในปากของเขาก็แทบจะพุ่งออกมา
“โดยปกติแล้วไม่ใช่ว่าจะใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวเหรอ? ใครใช้ให้เธอใส่กางเกงของฉันกัน!” เขาวางแก้วลงและเลิ้กคิ้วขึ้นมองเธอพลางยิ้มที่มุมปาก
“โดยปกติแล้วนายควรที่จะเตรียมเสื้อผ้าเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าให้ฉันเลือก แบบนั้นจะดูเป็นสุภาพบุรุษมากกว่าหรือเปล่า?” หลินจือเซี๋ยวนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา ใส่เสื้อผ้าของเขาไม่สบายตัวเลยจริง ๆ
