เธอรีบเลือกสิ่งที่เธออยากจะกินทันที หลังจากนั้นก็ห่อตัวด้วยผ้าห่มและย่อตัวลงนั่งข้างเตียง การกระทำนี้เผยให้เห็นเตียงขนาดใหญ่
และแน่นอนว่าคราบเลือดสีแดงที่กระจายออกราวกับดอกกุหลาบนั้นยังคงเปื้อนผ้าปูที่นอนอยู่เช่นเดิม ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว
ฉีเซิ่งเทียนวางโทรศัพท์และมองใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ ก่อนจะละสายตาไปมองคราบเลือดบนเตียง เขาจับพลัดจับผลูพูดขึ้นมาว่า “ฉันจะรับผิดชอบเอง”
“ไม่ต้องการให้คุณรับผิดชอบ พวกเราทำเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนมันดีตรงไหน?” เธอไม่อยากจะให้มีโอกาสที่โชคดีครั้งที่สองกับฉีเซิ่งเทียนอีก
เธอไม่มีแม้แต่ความรู้สึกที่สวยงาม เธอไม่ชอบ
ดวงตาที่เย็นชาของฉีเซิ่งเทียนมองไปที่เธอ “เธออยากจะชดเชยมันอีกไหม?”
“ชดเชยอะไร?”
“สิ่งที่เธอสูญเสียไปเมื่อคืน” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ดวงตาของเขากลับเย็นชาลงเป็นอย่างมาก
ถ้าเธอกล้าพูด เขาก็ไม่ถือสาที่จะซ้ำมันอีกครั้ง
“เอ่อ……..”
ท่าทางของเธอดูงุนงงเและไม่เข้าใจเล็กน้อย หรือว่าเธอคิดแบบนั้นจริง ๆ
