หลินจือเซี๋ยวไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากจะนอนลงบนเตียงอีกครั้ง เธอหันหน้าไปมองเขาด้วยความโกรธ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นายลืมตามาตอบคำถามฉันซะ! นายยังเป็นสุภาพบุรุษอยู่อีกไหม ฉันเมาแบบนั้นทำไมนายยังทำกับฉันแบบนี้อีก! ความบริสุทธิ์ของฉันหายไปแล้ว แฟนแต่ไหนแต่ไรมาฉันก็ไม่เคยมีมาก่อน ฉีเซิ่งเทียนนายมันสารเลว!”
ฉีเซิ่งเทียนยังไม่ลืมตาขึ้นมาเลยสักนิด แต่พูดเบา ๆ ไปว่า “นี่ อย่าสร้างปัญหาสิ ฉันรับผิดชอบเอง”
“รับผิดชอบกับพี่เขยนายเถอะ!”
ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะเริ่มโกรธเข้าจริง ๆ
ขนตาของฉีเซิ่งเทียน ๆ ค่อยขยับ สักพักหนึ่งก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ “เธอบอกว่าเธอกลัวเจ็บ แต่เมื่อคืนก็ดูไม่เจ็บเลยนี่?”
“นายไม่ต้องมาย้อนความคิดของฉันหรอกนะ โอเคไหม?” ตอนนี้เธอโกรธมาก โกรธสุด ๆ ไปเลย โกรธจนชนิดจะฆ่าคนเลยก็ยังได้!
ถ้าหากไม่สามารถฆ่าคนได้ ทางที่ดีการตอนเขานี่แหละถือว่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด!
“นี่เพื่อตัวเธอแล้วนะ หลังจากนี้เธอจะได้ไม่เจ็บอีก” ฉีเซิ่งเทียนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ โดยมือของเขาก็ไม่ลืมที่จะจับไปที่เอวของเธอพร้อมกับบีบมันเบา ๆ
