ฉีเซิ่งเทียนยืนอยู่ข้างเตียงพลางมองเธอที่เอาผ้าห่มมาพันตัวเอาไว้ ใบหน้าของเขาชื่นชมเล็กน้อย ดวงตาโต ๆ ที่กะพริบไปมาช่างดูน่ารักมากจริง ๆ ก่อนที่เขาจะพูดประโยคที่ดูมั่นใจออกไป “นอนไม่ได้หรอก ใครใช้ให้ร่างกายท่อนล่างคิดเรื่องพวกนี้เล่า!”
เธอค่อย ๆ ขยับตัวถอยหลังไป ดวงตาของเธอเลื่อนจากสายตาของเขาลงไปดูที่ช่วงล่าง ไม่ช้าเธอก็เบิกตากว้างทันที
อะไรกัน มันเปลี่ยนไปแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน?
เมื่อครู่พวกเขาเพิ่งจะขึ้นบันไดมาเองไม่ใช่เหรอ? อีกทั้งก่อนหน้านั้นก็ขับรถอยู่ ยังไม่เห็นมันจะเปลี่ยนไปแบบนี้เลย!
“ผู้จัดการฉี เรื่องพวกนี้ถ้าหากไม่ได้ทำคนที่ชอบมันไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่ได้ชอบคุณนะ ฉันไม่ได้รู้สึกกับคุณแบบนั้นเลย เพราะงั้นคุณอย่าบังคับกันเลย ไม่อย่างนั้นฉันจะเกลียดคุณนะ และฉันจะฟ้องคุณด้วย!” เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองพูดอะไรไป แต่รู้แค่ไม่อยากทำเรื่องพวกนี้เท่านั้น
ฉีเซิ่งเทียนในคืนนี้ดื่มไวน์มามากเกินไป แต่ความเป็นจริงแล้วเขารู้สึกว่าคนที่ควรดื่มไวน์น่าจะเป็นหลินจือเซี๋ยวเสียมากกว่า
