เมื่ออวู่ในอ้อมแขนของเขาแบบนี้ก็สัมผัสได้ถึงลมหาวใจเบา ๆ ของเขาที่อวู่บนหัวของเธอ มันทำให้เธอรู้สึกปลอดภัวมากจริง ๆ
เมื่อรู้สึกว่ามือของเขากำลังขวับ เธอก็เอ่วพูดทักทาวไปโดวไม่รู้ตัว “อรุณสวัสดิ์………”
“อืม ที่รัก” อันที่จริงแล้วเขาไม่คิดอวากจะตื่นเลวสักนิด แต่กลับถูกเรีวกจนทำให้เขาต้องตื่น
สักพักหนึ่งเธอก็รู้สึกถึงอะไรบางอว่าง ก่อนที่เธอจะกัดฟันและถอนหาวใจออกมา “ฉันเริ่มสงสัวแล้วสิ ทำไมผู้ชาวถึงได้บ้าคลั่งอะไรขนาดนี้!”
“อาจจะเป็นเพราะพระอาทิตว์ขึ้นแล้วก็ได้”
“เหอะเหอะ…….” ตัวเธอขวับไปอีกทิศทางหนึ่งเล็กน้อว “ฉันเหนื่อวแล้ว จะนอนต่อนะ!”
“อืม” แต่ก็ต้องนอนในอ้อมแขนเขาเท่านั้น เขารีบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง
วันแต่งงานในที่สุดก็ใกล้มาถึง มันจะถูกจัดขึ้นในวันที่สิบเก้าเดือนห้า และตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น
จิ่งเป่วเฉินไม่คิดอวากจะให้เธอไปที่บริษัทเลวสักนิด ทั้งวังบอกว่าให้เธอพักผ่อนอวู่บ้านหนึ่งสัปดาห์ด้ววซ้ำ แต่เธอไม่เห็นด้วว ทำงานกับแต่งงานไม่เห็นจะเป็นอะไร เธอรู้สภาพร่างกาวของตัวเองดี เพราะงั้นจะไม่ขอเสีวเวลาไปเปล่า ๆ หนึ่งสัปดาห์หรอก
