ฉีเซิ่งเทียนพยักหน้า อีกทั้งยังเอ่ยพูดเสริมว่าพี่เฉินไม่ใช่คนที่น่าเบื่อขนาดนั้นหรอก เหอเหมียวที่มาด้วยไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิดเดียว
“เธอก็เห็นแล้ว พี่สะใภ้ไม่เป็นอะไรหรอก พวกเรารีบไปกันเถอะ” ฉีเซิ่งเทียนหันหลังกลับไปมองหลินจือเซี๋ยว ก่อนที่จะทนไม่ไหวคิดอยากจะพาเธอออกไป
หลินจือเซี๋ยวไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน จึงเดินไปที่ด้านข้างของอันโหรวและมองเธอทั่วทั้งตัว “โหรวโหรว เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ฉันกลัวแทบตายเลยนะ เห็นเลือดแบบนั้นฉันก็คิดว่า…..”
“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ฉันหรอก” เธอพูดเบา ๆ เมื่อครู่นี้เห็นท่าทีที่รีบร้อนของฉีเซิ่งเทียน ก่อนจะเห็นเธอเดินมาด้วยก็พอจะเข้าใจได้ “ที่นี่ไม่มีอะไรหรอก พวกเธอมีธุระกันอยู่ไม่ใช่เหรอ งั้นก็รีบไปเถอะ”
“พวกเราไม่ได้มีธุระเสียหน่อย!” หลินจือเซี๋ยวเหลือบสายตามองที่นั่งว่าง ๆ ข้างอันโหรว ก่อนจะนั่งลงไป
เมื่อนั่งลงไปแล้วก็เลิกคิ้วพลางมองไปที่ฉีเซิ่งเทียนด้วยท่าทีที่พอใจ
เธอไม่มีทางไปนอนกับม้าที่คึกแบบเขาได้หรอก!
ฉีเซิ่งเทียนจ้องไปที่ตัวเธอ คิดไม่ถึงว่าจะเล่นไม้นี้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าอันโหรวจะสามารถปกป้องเธอแบบนี้ได้ทั้งวัน!
