่ใบหน้าที่นิ่งเฉยของเขา เธอรู้สึกไม่สบายใจเลยจริง ๆเขาไม่ได้แตะต้องแม้แต่เส้นผม ที่สัมผัสคือตรงส่วนอื่น?“โหรวโหรว……”“พูดไปก็ไม่มีประโยชน์! ออกไปห่าง ๆ ฉันเดี๋ยวนี้!”บิ๊กบอสมองเธอนิ่ง ๆ ภายในหัวคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เขาทำ ว่าท้ายที่สุดแล้วเขาทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไปไม่คิดว่าจะทำให้อันโหรวโกรธได้ขนาดนี้เขาคิดวนไปวนมาและข้อสรุปสุดท้ายของเขาก็คือเขาไม่รู้เมื่อกลับมาถึงบ้าน อันโหรวก็รีบลงไปจากรถทันทีโดยไม่ได้สนใจเขา และก็เกือบจะวิ่งเข้าไปในบ้านจิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ด้านหลังของเธอที่เดินจากเขาไปอย่างทนรอไม่ไหว ก่อนจะรีบก้าวเดินตามไปพลางสูดอากาศที่หนาวเย็นปนขมขื่นยิ่งกว่าท้องฟ้าในตอนนี้เขาเดินเข้ามาในห้องโถงขนาดใหญ่ อันโหรวนั่งอยู่กับหยางหยางและหน่วนหน่วน พูดหยอกล้อกับลูก ๆ อย่างมีความสุขเขาเดินผ่านไปอย่างเย็นชา มองดูพวกเขาลงมาจากชั้นบน หยางหยางและหน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นไปมองเขาและพูดว่า “พ่อจ๋า!”“อืม เป็นเด็กดีนะ” เขาจ้องมองผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงกลาง คนที่ดื้อรั้นคนนั้นอันโหรวจ้องไปที่สายตาของเขาแต่ว่าไม่ได้สนใจ ก่อนจะเล่นไอแพดที่อยู่ในมือต่อ ในนั้นมีการ์ตูนแอมิเนชันที่กำลังดูกับหน่วนหน่วนผ่านไปหลายนาที จิ่งเป่ยเฉินก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม เขาก้มลงมองมาที่อันโหรว“พ่อจ๋า พ่อยืนอยู่ตรงนั้นไม่เมื่อยเหรอ?” หน่วนหน่วนเงยหน้าขึ้นไปมองและทำท่าตบลงไปที่โซฟา “พ่อจ๋ามานั่งเร็ว”เมื่อเขาเห็นใบหน้าน้อย ๆ ของหน่วน
