เธอตอบสนองอย่างรวดเร็ว นี่เป็นบ้านพักวิลล่าของเขา ทุกย่างก้าวของเธอนั้นอยู่ในสายตาของเขาตลอด เธอไม่มีแม้แต่แรงจะโกรธ
เธอไม่ได้เหลือบไปมองเขาแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินไปกินข้าวเย็น
โอวหยางลี่เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเธออย่างสบาย ๆ “ดูเหมือนว่าวันนี้เธอจะฟื้นฟูร่างกายได้ไวดีนะ”
อันโหรวไม่ได้สนใจเขาและกินข้าวต่อ
เมื่อโอวหยางลี่เห็นท่าทางแบบนี้ก็ไม่ได้โกรธ เขาหยิบตะเกียบไม้ไผ่สีดำขึ้นมาแล้วกินอย่างช้า ๆ ด้วยท่าทางที่สง่างาม ดูท่าทางของเขาแล้วเหมือนจะอารมณ์ดีไม่น้อย
เขาดูอารมณ์ดี แต่เธอกลับรู้สึกอึดอัด
“นายคงไม่คิดว่าฉันจะเชื่อว่าจิ่งเป่ยเฉินตายไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม? ถึงได้ดูดีใจแบบนี้ ก็แค่คลิปวิดีโอเท่านั้น ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นเรื่องจริงหรือหลอก” จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นมา ทั้งที่ภายในใจนั้นไม่มีความมั่นใจเลย
“แสร้งทำเป็นเข้มแข็งมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกนะ เธอสามารถเก็บเขาไว้ในใจก็ได้ ฉันไม่ถือสาหรอก” โอวหยางลี่ไม่ได้โกรธเธอแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะแสร้งพูดเบา ๆ “โหรวโหรว เธอคงจะรับไม่ได้ไปอีกหลายวัน คงต้องใช้เวลาสักพัก แล้วเธอจะยอมรับมันได้เอง”
