“ไปกันเถอะ! หยางหยางกับหน่วนหน่วนรออยู่ที่บ้าน” อันโหรวจับมือขวาของเขา ฝ่ามือที่เย็นของเธอและแผลเป็นกลับเหมือนกับหัวแร้งที่ร้อน
จิ่งเป่ยเฉินก้มลงมองมือที่จับอย่างแน่น เขาเอามือของเธอสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา มือทั้งสองสอดอยู่ในกระเป๋าเสื้อจึงไม่ได้โดนลมพัดใด ๆ
อันโหรวหันไปมองเขาและไม่ได้พูดอะไร ป้อมปราการที่สร้างขึ้นภายในหัวใจของเธอนั้นได้พังทลายลงในทันที
จิ่งเป่ยเฉินที่ดีแบบนี้ ทำไมแม่ของเธอถึงไม่ยอมให้แต่งงานกับเขากัน?
อย่างน้อยเขาก็ดีกับเธอมาก ๆ
ทันทีที่ขึ้นรถ จิ่งเป่ยเฉินก็เอาผ้าห่มมาคลุมตัวเธอ หลังจากนั้นก็โอบกอดเธอไว้
“นายไม่หนาวเหรอ?” เขาที่เพิ่งถูกเธอแกล้งผลัก
พูดความจริง ไม่ใช่เขาที่กดไว้ แต่เป็นเขาเองที่กอดเธอไว้ไม่ให้เธอลุกขึ้น
“กอดเธอไว้จะหนาวได้ยังไง” จิ่งเป่ยเฉินเงยหน้ามองเธอ แค่มีเธออยู่ข้างกาย ไปไหนก็ไม่หนาว
ถึงแม้จะเป็นหิมะขั้วโลกเหนือที่เป็นน้ำแข็งก็ตาม
“กะล่อน” เธอสาปแช่งว่าไป แต่ภายในใจกลับมีความสุข
เดิมทีเธอมีประโยชน์มาก ๆ นะ!
“ที่รัก เธอล่ะ?” เขาไม่ได้กะล่อน แต่จริงใจต่างหาก
